H E R O : [ in ] ,,,The Legend,,,

.

.

.

เมื่อเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมาในสายของวัน แจจุงเฝ้าถามตัวเองว่าเขารักใคร ถามซ้ำๆราวกับคนบ้า ... และทุกๆครั้งก็ได้คำตอบเป็นชื่อของคนเพียงคนเดียว

...จองยุนโฮ...

มีเพียงเรื่องนี้เท่านั้น ที่มั่นใจ...

แจจุงสูดหายใจเข้าลึก พยายามถามตัวเองอีกครั้ง

.. รู้ตัวดีว่ารักจองยุนโฮ แต่จะทำเช่นไรได้เล่า? ...

ดวงตากลมจับจ้องอยู่ที่รอยของผ้าปูที่นอน ที่ยังคงเป็นรอยยับตามร่างที่ลุกออกไปแล้ว มือเรียวลากผ่านเนื้อผ้าบริเวณนั้น อากาศที่ว่างเปล่า แต่ยังคงความอบอุ่นเจือจางอยู่ …มือเรียวอีกข้างรู้สึกได้ถึงวัตถุบางอย่าง แจจุงยกมือขวาขึ้นมาดู ก็พบแหวนสีเงินเกลี้ยงเกลาสวมอยู่ที่นิ้วนาง

แหวน...ยุนโฮ?

แจจุงดีใจ ดีใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา...เพียงค่ำคืนอันเป็นสุขที่ได้รับไออุ่นจากอ้อมกอดกว้างของบุคคลอันเป็นที่รัก ...แค่เพียงโอบกอดไว้ กกกอดเขาไว้ให้ผ่านค่ำคืนอันเหนื่อยอ่อนใจ เหนื่อยล้ากาย ค่ำคืนที่แสนจะเงียบเหงาวังเวงใจ ความเหงาทรมานที่เคยถาโถมจิตใจมากขึ้น แต่ความทุกข์ทุกอย่างพลันสลายลงแค่เพียงได้กลิ่นกายจากใบหน้าหล่อคม แค่เพียงรับรู้ว่ายังมีคนคอยอยู่เคียงข้าง

...สิ่งที่ชั่วชีวิตของคิมแจจุงไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง แม้แต่กับพ่อแม่ของเขา แม้แต่กับปาร์คยูชอน

…ความอบอุ่นที่คนอย่างเขาโหยหามานาน

... ความอบอุ่นที่ได้รับจากจองยุนโฮ...

เพราะฉะนั้น ...ไม่เป็นไร

.

.

แต่วันนี้แจจุงรู้สึกดีขึ้นมากกว่าเดิม เพียงการพักผ่อนเต็มที่ในหนึ่งคืนประกอบกับข้าวต้มสุดฝีมือของร่างสูงทำให้เขารู้สึกเหมือนเกิดใหม่ ...แต่นึกในใจเงียบๆอีกที... อ้อมกอดของยุนโฮต่างหากที่เป็นยาดีที่สุดของเขาในตอนนี้

ร่างบางเดินออกจากห้องนอนก็พบคิมฮีซอลที่เข้ามานั่งดูโทรทัศน์ในห้องของเขาอยู่นานแล้ว แจจุงนั่งลงบนโซฟาสีขาวข้างๆ เขารู้ดีว่าคนอย่างฮีซอลไม่เคยใส่ใจอะไรมากมายนัก แต่แจจุงเองกลับสัมผัสได้ถึงมิตรภาพและความห่วงใย

ฮีซอลตบไหล่เขาเบาๆเฝ้าพูดซ้ำๆว่า

"บอกแล้ว ไอ่ไก่นั่นกลับมาไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้น ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่เอาปืนมายิงป้างเข้าที่หัวมันจะได้ตายๆไปซะ น่ารำคานจริงๆ"

คำพูดจาเสียดสีของฮีซอลทำให้แจจุงหัวเราะ หัวเราะแบบจริงใจเป็นครั้งแรกในรอบอาทิตย์

"เอ้า กินซะ คุณยุนโฮเขาอุ่นไว้ให้แกตั้งแต่แปดโมงแล้ว"

แจจุงรับข้าวต้มมาจากมือของฮีซอลช้าๆ เมื่อมือเรียวสัมผัสผิวของถ้วยก็พบว่ายังมีความร้อนคงอยู่ ร่างบางยิ้มขำ ทั้งๆที่ยุนโฮอุ่นไว้ให้เขาตั้งแต่แปดโมงตอนนี้ใกล้จะเที่ยงเข้าไปเต็มแก่ ข้าวต้มก็ยังคงอุ่นอยู่ ...ใช่ เขาไม่ลืม ไม่ลืมว่าคนข้างๆนี้ก็ให้ความสำคัญต่อเขาเหมือนกัน คิมฮีซอล คนที่คอยอยู่เคียงข้างเขาตลอด คนที่เป็นเสมือนเพื่อนตาย เพื่อนที่หายากเย็นยิ่งนักในสภาวะของสังคมเช่นนี้

"ไปอาบน้ำซะ เหม็นจะแย่แล้วแกนะ …คุณยุนโฮกอดแกไปได้ไงว่ะ ฉันอยู่ตรงนี้ยังเหม็นโคตร!" ฮีซอลบ่นเสียงดัง แต่เมื่อเห็นแจจุงหน้าแดง ก็เอ่ยขึ้นล้อเลียนต่อ

"...ไอ่แจ ยังจะฝืนสังขารมีsexกันอยู่เหรอเนี่ย …ป่วยจนนอนซมแล้วเนี่ยนะ!" แจจุงได้ยินก็อมยิ้มเพราะนึกขำที่ฮีซอลคิดไปไกลนู่นแล้ว

"เปล่าสักหน่อย ...แรงจะลืมตาฉันยังไม่มีเลยเมื่อคืน ประสาอะไรกับไอ่เรื่องแบบนั้นเล่า!" ไอออกมาอีกเล็กน้อย แต่ฮีซอลยังคงไม่คลายสงสัย สีหน้าคล้ายว่าจะอึ้งไปเสียนิดๆด้วยซ้ำ

"...ยุนโฮเค้า จะว่าเฝ้าก็เฝ้าหรอกนะ ..เฝ้าบนเตียงน่ะ ... ตะ ...แต่ไม่ได้ทำอะไรกันนะ เรา...เออ แค่นอนกอดกัน" ร่างบางพูดเสร็จ ฮีซอลโผล่งออกมาทันที

"กอด แค่นั้น!!" แจจุงได้แต่พยักหน้าย้ำคำตอบ

"ทั้งคืน!!" แจจุงพยักหน้าอีกเช่นเคย รู้สึกว่าใบหน้าจะร้อนผะผ่าวขึ้นเรื่อยๆ

.

.

.

"แจ...ฉันไม่ล๊อคประตูนะ เดี๋ยวไอ่มินก็มาแล้ว ...ฉันไปละนะ" ฮีซอลยื่นใบหน้าสวยดุเข้าตรงช่องประตูหน้าห้องนอนของแจจุง ร่างบางได้แต่พยักหน้าเงียบๆ รู้สึกว่าหัวเริ่มปวดอีกครั้งแล้ว...

หลับใหลเข้าสุ่ห้วงนิทราจนสนิทอยู่เนิ่นนาน เสียงกริ๊งหน้าประตูก็ดังขึ้น แถมยังดูรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ แจจุงลืมตาตื่นขึ้นมา มองไปที่ประตูห้องนอนที่ปิดสนิท หูได้ยินเสียงคนเปิดประตู และเสียงของชายหนุ่มอีกคนที่ไม่คุ้นยิ่งนักดังขึ้น ร่างบางลุกเดินออกมา ก็พบบุคคลสองคนที่ยืนคุยกัน คนยืนภายในห้องก็เป็นคนที่คาดคิดอยู่แล้ว ชิมชางมิน แต่คนที่ยืนตรงปากประตูนี้สิ คาดไม่ถึงสุดๆ

"ขอเข้าไปหน่อย ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" ยูฮวานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว ใบหน้าดูมีความตื่นตระหนกอยู่เต็มเปี่ยม

แจจุง ชางมิน และยูฮวาน นั่งล้อมโต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมที่ถ้าปกติแล้วแจจุงเองก็ไม่ค่อยได้ใช้งานมันสักเท่าใดนัก เพราะเขามักจะนำอาหารไปทานบนโซฟาหน้าโทรทัศน์เพียงคนเดียวเสมอ

ร่างบางสังเกตได้ว่าบุคคลที่เพิ่งเข้ามาดูหน้าซีดมากอย่างที่ไม่เคยเป็น เหงื่อซึมตามไรผมสีน้ำตาลเข้มไหลยาวลงตามซอกคอ ริมฝีปากอิ่มคล้ายพี่ชายที่เจ้าตัวคงจะขมมันจนห่อเลือด

"คุณคิมแจจุง ...ไม่ใช่สิ พี่แจจุง" สรรพนามที่ยูฮวานใช่ทำเอาชางมินอึ้งไปเล็กน้อย แต่ดูเหมือนคนที่ถูกเรียกจะไม่แสดงท่าทีอะไร ใบหน้าอ่อนแรงของคิมแจจุงยังคงเรียบเฉย

"ได้โปรดเถอะครับ พี่แจจุง… ผมรู้ว่าผมเคยก่อเรื่องไว้มาก ...แต่ครั้งนี้ ขอให้พี่เชื่อผมด้วยนะครับ" น้ำเสียงที่ดูจะมีแต่ความกระวันกระวายใจของปาร์คยูฮวาน ทำให้คิมแจจุงชั่งใจตนเองอยู่นาน ...เรื่องราวของอดีตที่แจจุงยังคงจำได้ไม่ลืม ...ไม่เคยลืม ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยมีน้องชายอีกคน ...น้องชายของปาร์คยูชอน คนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องราวทุกอย่าง...

แจจุงพยักหน้าช้าๆ

.

.

.

ดวงตากลมสวยยังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เรื่องราวที่ได้รับรู้วันนี้ดูจะทำให้ไหล่ของคิมแจจุงหนักขึ้นราวกับมีใครเอาของมาวางทับ ทับของเก่าที่มีอยู่แล้วให้เพิ่มพูน...

...บันไดของวงการนักธุรกิจมักจะแปดเปื้อนไปด้วยเลือดเสมอ ... ทุกคนมีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง แล้วแต่ใครเท่านั้น ที่จะสามารถปกปิดความมืดได้แนบเนียนกว่ากัน

...บริษัทของตระกูลคิม... โอดิวเรคคอร์ด ที่ฉาบหน้าไว้ด้วยธุรกิจปั้นไอดอลสดใสโดนใจวัยรุ่นมามากมาย ครอบคลุมไปถึงธุรกิจด้านนายแบบนางแบบที่รวบรวมหนุ่มสาวนักเดินแคทวอทชื่อเสียงโด่งดังพร้อมกับแบรนเนมเอาไว้เสียล้นตลาด ที่แท้เบื้องหลังกลับมีการลักลอบเอาของมียี่ห้อหลีกหนีภาษีเข้ามาจัดจำหน่ายในตลาดมืด ….นอกจากนั้น โอดิวก็ยังไม่หยุดที่จะแผ่อิทธิพลมาสู่ Avex บริษัทของตระกูลปาร์ค

...บิดาของยูฮวานได้ล้วงรู้เรื่องการเล่นไม่ซื่อของอีกฝ่าย ข้อตกลงระหว่างสองบริษัทโดนบิดพลิ้ว ทำให้ต้องมีการเอาคืนกันเสียบ้าง แต่เพราะเส้นสายทางธุรกิจยังมีไม่มากนัก ทำให้เสียชั้นเชิงกลยุกต์ เพราะบริษัทโอดิวกลับหันไปพึ่งใบบุญของ Mixsisy Cop บริษัทยักษ์ใหญ่ที่กุมสื่อบันเทิงต่างๆของประเทศเกาหลีใต้เอาไว้ ก้าวขึ้นมาล่ำหน้ากว่าบริษัทอื่นๆด้วยฝีมือของจองยุนโฮ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงเปี่ยมไปด้วยความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ ที่ได้เข้ามาดูแลและให้การสนับสนุนเงินทุนของโอดิวเรคคอร์ดจนเติบใหญ่

‘พี่คงรู้ดีนะ สาเหตุที่ยุนโฮยอมช่วยเหลือโอดิว ...มันเป็นเพราะคนๆหนึ่ง เพราะคิมจุนซู...’

....การขัดแย้งระหว่างสองบริษัทก็มากขึ้นเรื่อยๆ มีทั้งการกลั่นแกล้ง ปรักปรำและสุดท้ายสัญญาสงบศึกระหว่างกันกลับต้องแลกด้วยเลือดของผู้เสียสละ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือบิดาของปาร์คยูฮวาน!‘...

‘...ผมยอมทำข้อตกลงกับคุณนายคิม ข้อตกลงทั้งหมดทั้งมวลแลกเพียงการชี้ตัวคนร้ายที่ฆาตกรรมพ่อของผม ...ผมระแคะระคายมานานแล้วว่าเรื่องทั้งหมดเป็นแผนของคุณนายคิม แต่ผมยังคงเงียบไว้ เพราะผมอยากจะรู้ ว่าคุณนายจะโยนความผิดทั้งหมดไปให้ใคร… ...แต่ตอนนี้ผมสืบจนแน่ใจว่าคุณนายคิมคงจะโยนความผิดให้กับพี่ยูชอน…’‘...

‘ผมเข้าไปบริหารงานจริง แถมทำได้ดีเสียด้วย ... พี่แจจุงก็รู้ใช่ไหม ...ผมยอมให้วงทีพีโอดีของพี่เข้ามาเซนต์สัญญาเพื่อจะได้เริ่มแผนงานของผมสักที ...จริงๆเป็นวงอื่นก็ได้อยู่หรอก แต่ผมคิดว่าถ้าเป็นพี่ก็คงดีกว่า ...รู้นะ ว่าพี่กับคุณยุนโฮ เป็นอะไรกัน ก็แหง่ล่ะ ดูคุณยุนโฮปราดเดียวผมก็รู้แล้ว เขาเป็นคนบีบบังคับด้วยซ้ำว่าให้รับพวกพี่เขาทำงาน และผมก็เห็นด้วย เรื่องทุกอย่างจะได้ง่ายขึ้น... เพราะหากทำอะไรพลาดขึ้นมาผมก็ยังคงมีคนที่ไว้ใจได้...อย่างเช่นพี่แจจุงไง’‘ ...

‘...สุดท้ายก็เป็นไปตามที่ผมคิด ผมถูกคุณนายคิมหักหลัง ... คนของผมตามติดคุณนายคิมไม่ห่าง รายงานผมมาว่าคุณนายคิมมีแผนส่งลูกน้องมาฆ่าคนของผมทันทีที่ได้ข้อมูลทั้งหมดมาแล้ว ...ใช่ ผมจะไม่เหลือลูกน้องฝีมือดี ไม่เหลือแม้แต่ข้อมูลที่ขโมยมาได้...แล้วทีนี้ผมก็จะทำงานไม่สำเร็จ ก็เป็นทีของคุณนายที่จะเรียกร้องว่าผมผิดสัญญา เรียกร้องเงินทอง และตีตัวออกห่างโดยที่มือของคุณนายกุมความลับไว้หมดแล้ว...ข้อมูลที่คุณนายได้ไป อย่างน้อยๆ ก็สามารถชักเชิดคุณยุนโฮได้ตามใจชอบล่ะ...’‘

.

.

.

ยูฮวานมาขอร้องแจจุง โดยมีเหตุสำคัญ ทั้งต่อตัวชีวิตยุนโฮเอง ของยูชอนเอง ดูหนักแน่นและมีเหตุผล ...นั่นทำให้แจจุงเชื่อใจยูฮวานมากขึ้น แต่ก็ไม่ทั้งหมด เพราะตัวปาร์คยูฮวานเองก็เคยมีความผิดติดตัว ความผิดเมื่อปีก่อน ...ที่เคยเชื่อใจเด็กคนนี้ เชื่อมาก แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาทั้งหมดคือคำโป้ปดหลอกหลวง

...แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ยูฮวานมาขอโทษเขา มาขอร้องเขา แจจุงรู้ดี นี่คือหนึ่งในวิธีการสุดท้ายที่คนอย่างปาร์คยูฮวานจะยอมทำ!

ทุกอย่างที่แสดงออกมาจากใจจริง แจจุงรู้สึกได้อย่างนั้น ความจริงที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากเรียวปากอิ่ม ท่าทีสำนึกผิดในเรื่องอดีต ท่าทีลุแก่โทษฉายชัดออกมาจากแววตา และการเลือกที่จะให้เขาช่วย การขอร้องเขา คงจะเป็นครั้งแรกในชีวิตของปาร์คยูฮวาน... ครั้งแรกที่ยอมก้มหัวให้กับผู้อื่น ...

หลุดออกมาจากห้วงความคิด ...แจจุงถอนหายใจอีกครั้ง เขาตัดสินใจให้ชางมินกลับไปก่อนเพราะอยากอยู่คนเดียว อยากจะทบทวนเรื่องราวเงียบๆคนเดียว ดูเหมือนชางมินเองก็รับรู้ถึงความเหนื่อยใจของพี่ จึงยอมกลับไปแต่โดยดี ทิ้งพิซซ่าอีกสี่ชิ้นไว้เผื่อร่างบางจะหิวกลางดึก

ตอนนี้ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่แจจุงยังไม่หิว และยังไม่ง่วง จึงทนรออยู่ต่อ …ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่ไปนอนพักสักที ...คงจะมีเรื่องให้คิดมากเกินไป

.

.

.

"ของ ...แจจุงรึเปล่า" น้ำเสียงไม่แน่ใจของคนตัวเล็กที่เก็บสิ่งนี้ได้ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนที่ถูกถามยังนิ่งเงียบ... จุนซุคิดว่าจำมันไม่ผิดแน่ ในเมื่อเห็นว่าแจจุงชอบหยิบมือถือสีดำตัวนี้ขึ้นมาพลางจ้องมองด้วยสายตาเหม่อลอยบ่อยครั้ง

แต่เมื่อลองค้นรายชื่อดู ก็พบเพียงแต่ชื่อ "จองยุนโฮ" ...เพียงชื่อเดียว

ไม่จริง....

ยุนโฮเม้มปากเน้น พยายามสงบสติอารมณ์ทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ มือเรียวบีบหลักฐานชิ้นนั้นแน่นจนสั่น ทุกอย่าง อยู่ในสายตาของจุนซู ร่างเล็กเองก็รู้สึกได้ถึงความกดดันที่ส่งออกมาจากตัวท่านประธานจอง

...แจจุงจริงๆงั้นรึ...

" ..คุณควรกลับได้แล้ว ผมจะไปส่งคุณเอง" ยุนโฮพูดพลางเดินเร็วๆไปที่รถวอลโว่สีดำที่จอดอย่างเงียบสงบอยู่ข้างทาง

ภายในรถไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ ...จนมาถึงหน้าตึกอพาร์ดเมนต์สีขาวสูงเสียดฟ้า ยุนโฮเหยียบเบรกแรงจนส่งเสียงเอี๊ยดลั่น ร่างสูงสบถออกมาสองสามคำพลางปลดล๊อคประตู …จุนซูเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เมื่อยุนโฮเดินออกมาเปิดประตูรถให้เขา คนที่เปิดประตูให้เมื่อเห็นสีหน้าของจุนซูก็พูดอย่างเร็วๆ

"ผมรู้แน่ว่าคุณยังไม่อยากกลับบ้าน เข้าไปสิ...539 ห้องไอ่ไก่" จุนซูตกใจ

ยุนโฮรู้เรื่องระหว่างเขากับยูชอน ...รู้มานานแล้ว หรือว่าเพิ่งจะรู้...

ยุนโฮเมื่อเห็นสีหน้าซีดของคนรักเก่าก็เอ่ยต่ออย่างไม่ใส่ใจนัก แววตาดูจะกลัดกลุ้มกับเรื่องอื่นแทน

"ไปบอกมันสิ ...ว่าผมยกเลิกการหมั้นแล้ว ...แล้วผมฝากขอบใจมันด้วย"

พูดเสร็จ ร่างสูงก็เดินดิ่งมาที่ประตูข้างคนขับ กระฉากเปิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบึงรถออกไปทันที

จุนซูมองตามคนที่พาตัวเองมาทิ้งตรงนี้ด้วยสายตาเศร้าโศก

ทุกเรื่องที่เขาทำไว้ ยุนโฮต้องทรมานใจแค่ไหนนะ...

หากเขาเป็นยุนโฮ เขาจะทนได้ไหมนะ ...

ขอโทษนะยุนโฮ ...ผมขอโทษจริงๆ

.

.

.

ยุนโฮขับรถด้วยความรู้สึกประหลาด ...ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บใจ ทั้งน้อยใจ…

ใบหน้าหล่อขบสันกรามแน่น ในใจหวนนึกถึงคำเตือนที่เป็นเรื่องร่ายยาวจากปากของปาร์คยูชอนก็ยิ่งโทษตัวเองหนัก คำเตือนจากปากของคู่อริยังคงก้องอยู่ในหัว

‘อย่าทำหน้าแบบนั้นไอ่หมี คนอย่างฉันไม่รู้เรื่องเท่าไหร่หรอก แผนนี้น้องชายฉันคิดต่างหาก ฉันรู้ว่าตอนนี้นายต้องเริ่มสงสัยอะไรบางอย่างแล้วใช่ไหม เอาเถอะ ฉันจะมาบอกนายว่า นายเอาความลับของบริษัทนายออกมา ...แล้วทีนี้นายก็ยัดเอาของปลอมใส่ในตู้เซฟนั่นซะ...’‘

...ยังดี ที่เขายอมทิ้งอคติที่มีต่อกันและกัน ยอมทำตามคำเตือนทั้งที่ไม่เคยเชื่อใจกันเลย

…ยังดี ที่ข้อมูลในตู้เซฟทั้งหมด...เป็นของปลอม!

ใช่ แต่เขาก็ไม่ทำตามลมปากของยูชอนทั้งหมด การ์ดมือดีที่เขาควรจัดให้คุมก็ไม่มี

โกรธตัวเองนัก… ไม่นึกว่าคนอย่างเขา คนอย่างจองยุนโฮจะถูกลูบคมได้ง่ายดายเช่นนี้!!

แถมยังหลักฐานอีกล่ะ ...บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นสมบัติของคิมแจจุง มือถือที่เขาเพิ่งจะมอบมันให้กับร่างบางเมื่อสองวันที่ผ่านมานี่เอง มันไปตกอยู่ที่ห้องเขาได้อย่างไร ในเมื่อแจจุงไม่เคยไปที่นั่นแม้สักครั้งเดียว

ร่างสูงสบถอีกครั้ง ก่อนจะเร่งความเร็วรถขึ้นไปอีก ความคิดสับสนตีกันในหัวอย่างรุนแรง ยิ่งคิด ยุนโฮก็ยิ่งมืดแปดด้าน เขาเชื่อใจแจจุง แต่ยังไม่มากพอ ไม่มากพอที่เขาจะแน่ใจว่าทั้งหมดคือการใส่ร้าย ไม่มากพอที่เขาจะเชื่อว่าแจจุงคือผู้บริสุทธิ์ ... แต่หากแจจุงทำจริงๆแล้ว ทำไปเพื่ออะไร ทำไปเพื่อใครกันเล่า

... หรือว่าเขาพลาดอะไรไป...แล้วมันอะไรล่ะ

.

.

.

"ดึกแล้ว ทำไมไปนอน" คำทักทายเรียบๆดังขึ้นจากปากของคนมาใหม่ ยุนโฮเดินไปที่ตู้เย็น ก่อนจะเปิดเอาเบียร์กระป๋องออกมา ไอเย็นระเหยตามเนื้อผิวเหล็ก ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆแจจุง พลางฉกกระดาษแผ่นเล็กออกจากมือเรียวของร่างบางที่จดจ่อกับมันอยู่นาน

แจจุงทอดสายตามองคนที่ฉกเอาสมบัติเขาไป พยายามปิดกั้นใจตนเองไม่ให้หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านๆมา พยายามรับรู้ถึงตำแหน่งที่ตนควรยืน การกระทำที่ตนควรแสดงออก ...ทั้งที่ในใจตอนนี้อยากจะบอก บอกออกไปทุกอย่าง แต่ก็ต้องหยุดมันไว้ ...เบื่อที่จะเจ็บ

"..ถ้าคนไม่รู้คงนึกว่านี่เป็นห้องของนายแน่ๆ กุญแจสำรองของฉันแท้ๆ" แจจุงพูดเมื่อเห็นว่ายุนโฮดูจะคุ้นที่คุ้นทางเสียเหลือเกิน

"เพลงนี่ แจจุงแต่งเองเหรอ" ยุนโฮถามขึ้น คำตอบที่ได้รับเป็นเพียงการพยักหน้า แจจุงเลื่อนพิซซ่าที่กองอยู่หน้าโต๊ะกระจกตรงหน้าโซฟามาให้ร่างสูง

"กินไหม" แจจุงเอ่ยถาม แต่ยุนโฮกลับปัดมือปฏิเสธเบาๆ ร่างสูงกระดกกระป๋องเบียร์ให้ของเหลวภายในนั้นไหลลงคอ

"...หายแล้วเหรอไง ถึงได้มานั่งแต่งเพลงได้เนี่ย" คนเป็นห่วงพูดพลางแตะเนื้อตัวของร่างบางเพื่อดูอาการ ดวงตาคมกลับไล่สำรวจร่างบางตรงหน้าที่ยังคงทำตัวปกติ แจจุงไม่มีท่าทีแปลกอะไรเลยเมื่อเจอหน้าเขา

"ไม่หาย…แต่ยังไม่อยากนอน" พูดพลางใช้ดินสอขีดฆ่าคำบางอย่างบนกระดาษแผ่นเล็น ก่อนจะจรดปลายแท่งสีดำเขียนคำใหม่ลงไปอย่างรวดเร็ว ยุนโฮใช้มือข้างที่ว่างโอบเอวแจจุงไว้เบาๆ มืออีกข้างวางกระป๋องเบียร์ ก่อนจะเลื่อนร่างบางให้เอนมาซบไหล่เขา แจจุงไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่ก็ยอมเอียงตัวตามแรงของร่างสูง คิ้วบางขมวดแน่น ดูจะสนใจแต่เพียงกระดาษแผ่นนั้น

"ร้องให้ฟังหน่อยสิ" น้ำเสียงออดอ้อนของยุนโฮดังขึ้นปลายหู ร่างสูงกระชับอ้อมแขน มือข้างที่ว่างก็คว้ากระป๋องเบียร์มาดื่มตามเดิม

"เรื่องไร ...เพลงนี้ฉันจะร้องให้ยูชอนฟังเป็นคนแรกต่างหาก" แจจุงเอ่ยเรียบ แต่สีหน้ามีแววขบขัน เมื่อเห็นเสี้ยวหน้าของอีกคนเริ่มขมึงตึง แท้จริงแจจุงโกหก เพลงที่เขาหมายมั่นว่าจะอัดเมื่อไหร่จะให้ยูชอนฟังเป็นคนแรกบัดนี้โดนฮีซอลหนีบกลับติดตัวไปแล้ว

ยุนโฮดื่มเบียร์เข้าไปอีกราวกับว่ากระหายเสียเต็มประดา

"...บอกแล้วว่าอย่าพูดถึงมัน" น้ำเสียงราวกับลอดไรฟันออกมา ยุนโฮยอมรับ ถึงตอนนี้ความรู้สึกไม่ชอบหน้ายูชอนจะลดลงไปบ้างแต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ชอบให้ร่างบางพูดถึงคนอื่นอย่างพิเศษ...คนอื่นที่ไม่ใช่เขา

"แล้ววันนี้...แจจุงออกไปไหนรึเปล่า" ยุนโฮพูดขึ้น หน้าเริ่มตึงอย่างบอกไม่ถูก คนที่ถูกถามไม่สบตา แต่ส่ายหน้าช้าๆเป็นคำตอบ

"ฮีซอลมาอยู่เกือบทั้งวัน ตอนบ่ายๆชางมินก็มา เพิ่งกลับไปก่อนหน้านี่เอง" แจจุงเล่า ก่อนจะยกเว้น ‘บางเรื่อง’ เอาไว้

ยุนโฮรี่ตาพลางเม้มปาก ‘หลักฐาน’ ที่ค้างคาใจยังคงสงบนิ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล๊คสีดำ ชั่งใจอยู่นานสองนาน ก่อนจะเก็บเรื่องราวที่ติดไว้ยัดกลับไปอยู่ในลำคอเช่นเดิม

เก็บไว้ก่อน ยังไม่ถึงเวลา เขายังไม่อยากรับรู้ความจริง ขอเพียงมีความสุขเพียงเท่านี้ ก่อนที่จะเจ็บทีหลัง เขายอมที่จะแสร้งทำเป็นว่าร่างบางไม่ได้รู้สึกตัวอะไรเลยที่มือถือตนเองหายไป เขายอมที่จะโดนคนคนนี้หลอก เขายอมที่จะเชื่อ เชื่อทุกอย่างที่แจจุงแสดงออกมา

ถึงบางทีมันอาจจะทำให้เขาเจ็บ...ไม่ต่างจากครั้งก่อน

"เด็กดื้อ! ไปนอนได้แล้ว"

แจจุงไม่ตอบ มือเรียวประสานเข้ากับมือของอีกฝ่ายช้าๆ พลางวางกระดาษและดินสอลงบนโต๊ะกระจกทรงเตี้ยด้านหน้า

"ใจร้ายจัง ...พรุ่งนี้เลยเหรอ ขอพักอีกวันนะ นา น๊า~" แม้แต่เจ้าของวาจายังขวยเขินแทบแย่ ใบหน้าซีดเซียวตอนนี้มีเลือดฝาดเปล่งปลั่ง ปลายเสียงทิ้งอย่างที่ไม่คิดว่าตนเองจะทำได้

"เรื่องจะหยุดต่อนี่หวังยาก จุนซูเคี้ยวจะตาย ขนาดวันนี้เขายังย้ำให้ผมบอกให้แจจุงไปพรุ่งนี้ให้ได้อยู่เลยนะ ..." ยุนโฮพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ที่แท้จริงในใจกลับแย้มยิ้ม เรื่องจะลาหยุดต่อให้ร่างบางคนนี้สบายมากสำหรับท่านประธานจอง

แต่คนที่ได้ยินกลับตีหน้าเครียดทันที

"แล้วนาย ...มาอยู่กับฉัน ...คุณ…จุนซูเค้าไม่โกรธแย่เหรอ" แจจุงพูดด้วยน้ำเสียงอุบอิบเบาๆ

"คงโกรธอยู่ แต่ผมจะพาคุณเข้านอนก่อน แล้วค่อยกลับก็ได้" แกล้งบิดเสียงจริงจัง แต่ดวงตาเรียวคมกลับมีประกายขี้เล่นอยู่เต็มเปี่ยม น่าเสียดายที่แจจุงไม่เห็น ร่างบางก้มหน้างุด ในใจมีแต่ความน้อยใจอัดอยู่แน่น

"งั้นก็กลับไปได้แล้ว!" แจจุงผุดลุกขึ้น แต่กลับโดนท่อนแขนเกี่ยวกระหวัดได้ทันทีเช่นกัน ยุนโฮรั้งให้แผ่นหลังของแจจุงแนบชิดกับแผ่นอกของตนเอง ทิ้งร่างทั้งร่างแผ่บนโซฟาสีขาวกว้างที่เมื่อครู่นั่งอยู่ แต่ตอนนี้หัวของยุนโฮเอนพิงกับขอบโซฟา เมื่อเห็นว่าแจจุงดิ้นหนี ยุนโฮก็รัดแน่นกว่าเดิม

"ไม่น่ารักก็ช่างสิ ฉันมันไม่เคยมีใครรักเลยสักคนนินา..." แจจุงพูดไปหัวใจก็ปวดตาม ถึงจะเป็นแค่คำพูดประชดธรรมดา แต่แฝงความขมขื่นที่เจ้าตัวปิดไม่มิดเจืออยู่

"วันนี้ผมไปเจอจุนซูมา..." ยุนโฮพูด ริมฝีปากคลอเคลียที่ต้นคอด้านหลังของแจจุง

"แล้วไง" แจจุงยังไม่ยอมหยุดดิ้น

"...ผมกับจุนซู...ยกเลิกการหมั้นแล้ว ...เรา เลิกกันแล้ว" เจ้าของเสียงทุ้มซุกไซร้ใบหน้าเข้ากับต้นคอ ผิวขาวนวลเนียนที่เผยออกจากคอเสื้อกว้างดูยั่วเย้ายิ่งนัก มือแกร่งบีบมือเล็กราวกับจะย้ำให้มั่นใจ

ก่อนจะฉุดใจคิดเรื่องบางเรื่องได้ ท่าทางของคุณนายคิมตอนที่เขาบอกยกเลิกการหมั้น ถึงจะแสร้งทำเป็นโกรธาที่ถูกหักหน้า แต่ประกายตากลับมีแววยิ้มเยาะเต็มเปี่ยม ...

หมายความว่าไง?

แจจุงอึ้งไปชั่วครู่กับเรื่องที่เพิ่งได้รับ ร่างกายดูจะเย็นเชียบ แต่หัวใจเล็กๆพองโตคับแน่นในอก

"จริงเหรอ.."เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ คนที่ถูกกอดอยู่ตอนนี้พลิกตัวทันที ดวงหน้าสวยเปล่งไปด้วยประกายแห่งความดีใจจนปิดไม่อยู่ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายทำเอาแจจุงหง่อยลงไปทันที

สายตาของยุนโฮดูจะเครียด ...จริงๆแล้วตั้งแต่ยุนโฮก้าวเข้ามาในห้อง แจจุงก็รับรู้ได้ถึงความเครียดบางอย่างที่ออกมาจากท่าทาง สีหน้า และแววตา ...

"นาย ...เพราะฉันรึเปล่า คุณจุนซูรู้เรื่องฉันเหรอ..." แจจุงยังคงลังเล สายตาเสมองไปด้านข้าง ยุนโฮใช้มือข้างที่ว่างไล่เล่นกับใบหน้าเนียนของคนขี้กังวล

"ไม่ใช่หรอก...เป็นว่า ผมไม่รู้ว่าเราจะอยู่กันไปอีกเพื่ออะไร ในเมื่อตอนนี้จุนซุเองก็มีของเค้าอยู่แล้ว"

แจจุงได้ฟังคำดังนั้นหัวใจก็แทบจะกระโดดโลดเต้นได้ แต่ท่าทางของคนที่พูดดูจะ... อึดอัดกว่าเดิม

แจจุงเม้มปากแน่น...คอยคำกล่าวต่อจากร่างสูงอย่างใจจดใจจ่อ

...แม้แต่คนในอ้อมแขนนี่ก็เหมือนกัน ... ยุนโฮยิ้มขื่นขม

"ผม อิจฉา...อิจฉาไอ่ไก่นั่น" ยุนโฮขบสันกรามแน่นจนเส้นเลือดตึง เพียงแค่รู้ความจริงที่ว่าหัวใจของแจจุง คนที่เขาเปิดรับเข้ามากลับตกเป็นของปาร์คยูชอน แถมยัง ปริศนาที่ค้างคาใจเสียอีก เรื่องทุกอย่างเหมือนจะกลั่นแกล้งเขานัก ถ้าหาก...ถ้าหากว่าแจจุงร่วมมือกับยูชอนหักหลังเขาละ

ยุนโฮเจ็บแปลบเข้าที่หัวใจ ไม่รู้ว่าทำไม เพียงแค่คิด เขาก็เป็นหนักถึงขนาดนี้

"ขอโทษนะ ...ขอโทษนะยุนโฮ ฉันไม่ควร..."แจจุงพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากอิ่มก็ถูกครอบครองโดยร่างสูง มือใหญ่กดท้ายทอยของร่างบางให้จมดิ่งลงมา ยุนโฮไล่ละเลียดชิมความหอมหวานอย่างโหยหา ก่อนจะบดเบียดแน่นราวกับจะแกล้งให้ขาดใจ

ยุนโฮถอนออกมา เฝ้ามองคนที่ทับตนอยู่ หน้าอกเนียนขยับขึ้นลงตามอัตราการหายใจที่พุ่งสูงขึ้น คำพูดที่แจจุงคิดไว้ก่อนหน้านี้ดูจะจางหายจนกลายเป็นสีขาวเสียหมดแล้ว

"...ในเมื่อผมไม่มีคนเฝ้ารอให้กลับไปแล้ว ...จะใจร้ายให้ผมเหงาที่บ้านคนเดียวเหรอครับ" ยุนโฮพูดพลางส่งสายตาอ้อนวอนจนคนมองอดใจกระตุกไม่ได้ แจจุงยังไม่ตอบ เพียงแต่จับจ้องที่แผ่นอกแกร่งของอีกฝ่าย ไม่รู้จะทำท่าทางหน้าตาเช่นไรดี ความสับสนที่ก่อตัวมานานเริ่มเจือจาง ทิ้งไว้เพียงแต่ความรู้สึกที่ออกจะแปลกๆอยู่นิด ถึงแม้จะรู้สึกผิดที่ตนเองอาจจะเป็นหนึ่งในสาเหตุที่บีบบังคบให้ยุนโฮต้องยกเลิกงานหมั้นกับจุนซู ...แต่อีกอารมณ์หนึ่งกลับดีใจ ...มาก

ยุนโฮส่ายหน้าน้อยๆ

"อย่ามานอกเรื่อง...ฉันถามนายนะ ตอบมาสิ"

ยุนโฮช้อนใบหน้าสวยขึ้น สบตากลมโตสวยอยู่นานก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาแรง

"แจจุงขี้โกง ...ทีผมอยากรู้เรื่องคุณตั้งเยอะ คุณไม่เห็นยอมบอกผมสักครั้ง" คำตอบที่ได้จากปากของคนหน้าหล่อทำเอาอีกคนอึ้ง พลันนึกขึ้นได้เหมือนกันว่าตนเองก็ไม่ค่อยจะยอมเปิดเผยเรื่องราวมากนัก

"งั้นผมยอมถามแค่คำถามเดียว ...คุณกับปาร์คยูชอน เป็นอะไรกัน" คำถามจากปากร่างสูงทำเอาคิมแจจุงถึงกับสะอึกไปครั้งใหญ่

"เพื่อน" แจจุงตีหน้าตายตอบไป ยุนโฮรี่ตาราวกับจะจับผิด ก่อนริมฝีปากหนาได้รูปจะเอ่ยว่า

"ไม่จริง อย่ามาโกหกกันหน่อยเลย แจจุงของผม" วาจาที่ดูจะห้วนขึ้นเรื่อยๆบ่งบอกอารมณ์คนพูดได้เป็นอย่างดี แจจุงกัดริมฝีปาก

"อืม ...แฟน ...เก่า มั่ง"

แจจุงหยุดไว้แค่นี้ ใจจริงยังคงไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ...ไม่รู้จะใช่รึเปล่า เพราะระหว่างเขาและปาร์คยูชอน ไม่เคยตกลงเป็นอะไรกัน ...เหมือนกับเขาและยุนโฮในตอนนี้ ...ไม่เคยตกลง เลยไม่รู้ว่าจะนิยามความสัมพันธ์แบบนี้ด้วยคำเยี่ยงไรดี

"แฟนเก่า?" ยุนโฮย้ำคำ แจจุงรีบพยักหน้า ก่อนจะไออกมาอีกสองสามที ยุนโฮหลุบตาลงพลางครุ่นคิดจัด

"จริงๆเราไม่เคยคบกันด้วยซ้ำ เพียงแค่เคยอยู่ห้องเดียวกัน" แจจุงเอ่ยออกมาราวกับจะอวดๆ รู้สึกสนุกที่ได้เห็นสีหน้าหมีบูดบึ้งขึ้นเรื่อยๆ

"...ไม่เคยคบกัน แต่เคยนอนด้วยกัน …แปลกดีเนอะ เหมือนฉันกับนายตอนนี้เลย" วาจายังเคยเอ่ยล้อออกไปเรื่อยๆ แจจุงตีสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อมือใหญ่ของยุนโฮบีบเอวเขาแน่น

"จะยั่วกันรึยังไง คิมแจจุง" น้ำเสียงลอดไรฟังดูหน้ากลัว แต่แจจุงกลับสบตาคมนั้นอย่างไม่กลัวเกรงสักนิด แย้มยิ้มตามแบบฉบับที่ไม่ได้ทำมาหลายวัน

"สนุกเหรอ....ถ้าผมโกรธขึ้นมาจริงๆคืนนี้คุณไม่ได้นอนแน่!" ยุนโฮกระซิบข้างใบหู เมื่อเห็นดวงหน้าหวานเปลี่ยนเป็นแดงซ่านก็รู้ว่าได้ผล ...ร่างสูงถอนหายใจ ถึงจะอย่างไรก็ตาม สุขภาพของคนตรงหน้านี้เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดอยู่ดี

"ก็....ยังไม่อยากนอนนิ ...ยุนโฮ"น้ำเสียงที่ดูจะอ้อดอ้อนขึ้นเรื่อยๆของแจจุงทำเอาคนฟังอดที่จะคิดเข้าข้างตนเองไม่ได้ว่าค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้จะไม่จบเพียงแค่หลับตาเฉยๆแล้วโอบกันและกันเอาไว้เป็นแน่แท้ ยิ่งได้เห็นดวงหน้าสวยแย้มยิ้มหวานก็ยิ่งทำให้เขาคิดเข้าข้างตนเองหนักขึ้น มือแกร่งกระชับให้ร่างบางที่ทาบทับตัวของเขาแนบชิดเข้าจนไม่เหลือที่ว่างให้อากาศผ่าน

"...คุณป่วยอยู่นะ" ยุนโฮพูดเพื่อย้ำความมั่นใจ ลมหายใจเป่าร้อนรดลามไปทั่วผิวแก้มสวยที่ดูจะเชิญชวนให้เขาสัมผัสเข้าไปทุกที

"ช่างปะไร..." จบด้วยน้ำเสียงติดจะห้วนนิด โดยไม่มีคำเอ่ยอะไรต่อ เรียวปากอิ่มสีสดถูกปิดสนิท คราวนี้เริ่มด้วยการหยอกล้อ สัมผัสนุ่มนวลแผ่วเบาก่อนจะเร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ

"อื้อ...อื้อ...อืม" แจจุงเผยอปากหอบน้อยๆ เปิดทางให้คนรุกสอดลิ้นเรียวเข้าไปได้ทั่วโพรงปาก กระหวัดเกี่ยวลิ้มรสหวานหอมอันไม่มีที่สิ้นสุด จนยอมผละออกมาอย่างเชื่องช้า เรียวลิ้นสีแดงยังคงแตะกันอยู่ หยาดน้ำใสเชื่อมต่อจนจางหาย …แต่ก็ยังไม่พอ รสหวานที่ได้ลิ้มลองยังไม่สามารถเติมเต็มความต้องการได้...

ร่างสูงกดท้ายทอยเนียนขาวของแจจุงเข้ามารับสัมผัสดุดันอีกครั้ง เรียวลิ้นลุกล้ำ เร่งเร้าอย่างไม่หยุด ถอนออกแล้วประกบเข้าใหม่ทันทีจนคนรับแทบหายใจไม่ทัน รสที่อบอุ่น แต่ก็แฝงอารมณ์บางอย่าง เจือด้วยความขมจากเบียร์ที่ติดลิ้นมายิ่งน่าลิ้มลองขึ้นเรื่อยๆ ความอุ่นละมุนอ่อนหวานแลกเปลี่ยนกันและกันอยู่เนิ่นนาน บดขยี้และยอกเย้าอย่างเอาใจจึงได้ผละออกในที่สุด

แจจุงยิ้มอย่างพึงพอใจในรสจูบ...มือเรียวสัมผัสใบหน้าหล่อคมที่ประกายตาเจือด้วยไฟแห่งความปรารถนาเผาอยู่เต็มเปี่ยม...

ไหล่แบบบางขยับขึ้นลง หอบหายใจสั้นแต่ถี่เร็ว เมื่อคนรุกยังไม่หยุดเพียงแค่นี้ มือร้อนสอดเข้าใต้เสื้อตัวโคร่งที่ร่างบางสวมอยู่ ภายใต้นั้นเป็นบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วที่แจจุงสวมไว้ ยุนโฮแย้มยิ้มอย่างรู้ทัน หากไม่ต้องการให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรแล้วละก็ คงจะไม่สวมอะไรแบบนี้แน่ ....ร่างสูงดึงมันออกช้าๆ จนไปกองที่เท้า เหลือเพียงแค่เสื้อตัวบางห่อหุ้มร่างกายอยู่ …โน้มใบหน้าคมของตนเองเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นของแจจุง กดริมฝีปากหยักหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ร่องรอยสีแดงปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

มือสองข้างไล่ปลดเม็ดกระดุมของอีกฝ่ายอย่างไม่รั้งรอ แจจุงที่เผลอไผลไปในรสสัมผัสเองก็ไม่ต่างกันสักเท่าใดนัก มือเรียวคลายเนคไทค์สีดำออก ก่อนจะเหลือไว้เพียงเสื้อเชิ้ตคอปกสีครีมสะอาดที่ไม่ติดกระดุมสักเม็ด กางเกงสแล๊คสีดำสวยของร่างสูงก็ถูกคลายเข็มขัดออก มือเรียวปลดซิบลงมาเช่นกัน

"on topไหม?" น้ำเสียงทุ้มแห่บพร่าสั่นก้องเป็นคำถาม

"อื้อ ไม่ ...ไม่เอา..." ตอบมาด้วยเสียงสั่นระริก ยุนโฮลากเรียวลิ้นผ่านปลายคางจรดลำคอขาวผ่อง มือสองข้างบีบก้นนิ่มอย่างไม่ปราณี ไล่ปลายนิ้วสูงขึ้นลากไปทั่วแผ่นหลังเนียน แจจุงรู้สึกมีลูกไฟย่อมๆเล่นผ่านทุกตารางผิวที่ร่างสูงสัมผัส

โซฟาสีขาวบัดนี้ดูจะคับแคบลงไปถนัดใจ เมื่อร่างสองร่างกอดรัดนัวเนียคลอเคลียกันไม่ห่าง ลมหายใจร้อนเป่ารดซอกคอของแจจุง ได้กลิ่นเบียร์ปนกับโคโลณจน์อันแสนคุ้นเคยจางๆ เสื้อสีขาวถูกถอดออกไปแล้ว บัดนี้แจจุงเปลือยเปล่า ยุนโฮมองทั่วเรือนร่างด้วยความหลงใหล จากวันก่อนที่ซีดเซียวยิ่งนัก แต่กลับมาวันนี้ ผิวละเอียดขาวน่าสัมผัสไปเสียทุกส่วน เสน่ห์อาบไปทั่วร่างเช่นเคย เสน่ห์ที่ทำให้จองยุนโฮ ...หลง จนถอนตัวไม่ขึ้น

"...แจจุง...สวย" ยุนโฮพึมพำออกมาเพียงแค่นั้น คนได้ยินกลับเบือนหน้าหนี ผิวขาวที่ปรางค์แก้มแดงซ่าน แต่ก็ต้องตกใจทันที เมื่ออีกฝ่ายยกตัวจัดท่าทางเขาเสียใหม่ แจจุงนั่งอย่างหมิ่นเหม่บนขอบผนักพิงโซฟา โดยที่อีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่บนโซฟา หันหน้าเข้าหาร่างบาง

"...อื้อ ไม่เอา" ประท้วงทันที เมื่อคนร่างสูงโน้มศีรษะที่ประกอบด้วยกลีบผมนุ่มทำไฮไลต์ตามสมัยนิยมเข้ามาใกล้ ช่องว่างระหว่างขาที่แจจุงบังคับมันไม่ให้แยกจากกัน แต่ยุนโฮกลับใช้สองมือค่อยเพิ่มแรงแยกออกในที่สุด จุดอ่อนไหวกลางลำตัวที่ตอนนี้สั่นระริกเปิดเผยออกสู่สายตาของคนรุกล้ำอย่างชัดเจน

ร่างบางไม่กล้ามอง มือเรียวจิกไปบนผิวนุ่มของพนักพิงแรงๆ เมื่อตอนนี้รับรู้ได้ถึงลมหายใจถี่เร็วคลอเคลีย ริมฝีปากหยักค่อยๆจูบไล่จากเรียวขาขาวด้านใน ยกขาเรียวข้างหนึ่งพาดกับบ่าของตนเองที่อยู่ต่ำลงมา เร่งให้ส่วนกลางของร่างบางที่เต่งตึงสั่นระริกราวกับจะรอรับการมาของเขา ปลายลิ้นร้อนเริ่มเล็มชิมรส ก่อนจะลากไล่ทั่วแท่งเนื้อขาว จูบเล่นที่ปลายก่อนจะดุนดันราวกับจะแกล้งให้ขาดใจ ดูดหยาดน้ำขาวที่ซึมไหลออกมาคล้ายว่าเป็นน้ำผึ้งรสเยี่ยม

เรียวขาขาวของแจจุงสั่นหนัก เมื่อคนขี้แกล้งยังไม่ยอมปล่อยให้เขาถึงที่สุดเสียที อารมณ์รุ่มร้อนที่แทบจะระเบิดออกมากลับถูกเรียวปากอุ่นของคนรุกรับเข้าไป ดูดขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ขบฟันเบาๆลงบนแท่งยิ่งทำให้แจจุงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยุ้มกลุ่มผมนุ่มเพื่อระบายความเสียว

"อื้อ อ่า ไม่เอา ยุนโฮ อย่า.." ร้องลั�