H E R O : [ in ] ,,,The Legend,,,

.

.

.

"แจจุง!....คิมแจจุง!!!!" เสียงคำรามดังจากปากของหนุ่มหน้าสวย ตะโกนเรียกด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน เรียกให้สติที่กำลังหลุดลอยของคนคนหนึ่งให้กลับมา ณ ปัจจุบัน

"นายเป็นอะไรน่ะ มีสมาธิหน่อยสิ" มือเรียวจากเพื่อนขึ้นมาเตะหน้าผากชายหนุ่มร่างบาง

"นี่ ชางมิน นายรู้รึเปล่าว่าแจจุงเป็นอะไร" ตวัดถามด้วยนำเสียงดุดันเช่นเดิม มือเรียวบางของเจ้าตัวหมุนไม้ตีกลองตามความเคยชิน

คนตัวสูงที่หมกหมุ่นกะโน้ตเพลงเงยหน้าขึ้น เหยียดยิ้มเยาะราวกับคนเหนือกว่า

"เอ้า!! ถ้าชั้นระลึกได้เองชั้นคงไม่ถามแกหรอก!" พ่นวาจาพุ่งพลานออกมา ใช่ว่าจะด่าเด็กกวนประสาทนี้ให้เจ็บ แต่วาจาแบบนี้กลายเป็นนิสัยประจำตัวของคุณเธอไปแล้ว

ชิมชางมินรู้ดีว่าพี่คนสวยปากเจ็บคนนี้ต้องด่ากลับตามความเคยชิน จึงได้แค่ยิ้มตอบ ไหล่ไหวน้อยๆ

" วันนี้นะ เป็นวัน...พฤหัสนะสิ!! ฮ่าฮ่าฮ่า!! เรื่องง่ายๆแบบนี้พี่ก็ไม่รู้เหรอ" น้องเล็กแต่ตัวโต หัวเราะใส่หน้าฮีซอล แต่ก่อนที่ฝ่าเท้าของรุ่นพี่จะแผลงฤทธิ์ได้ ชิมชางมินก็พูดประโยคสั้นๆอย่างรัวเร็ว แต่กลับอธิบายทุกอย่างได้หมด

"..วันนี้...ปาร์คยูชอนจะกลับมา...ตามคำสัญญา"

ฮีซอลตาเบิกโพล่งทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

‘ปาร์ค ยูชอน’

"อีตาบ้านั้นน่ะ ไม่กลับมาหรอก" เสียงเย็นชาดังขี้น คิมแจจุงสาวเท้าเข้ามาในห้องกว้างอย่างรวดเร็ว ลากเก้าอี้ซอมซ่อมารองรับน้ำหนักของตน

.

.

.

หลังจากการซ้อมเสร็จสิ้น แจจุงเรียกให้สมาชิกวงทั้งสี่ กำชับทุกอย่างก่อนที่จะปล่อยให้ไปพักผ่อน

"พรุ่งนี้แล้วสินะ ชางมิน ฮีซอล ดงแฮ" กล่าวขึ้นจากปากของหัวหน้าวงที่ควบตำแหน่งนักร้องนำด้วย

"พรุ่งนี้ ที่เราจะมีคอนเสิร์ตเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง...ที่เราทุ่มเทกันมานานข้ามปี ที่เราลงแรงจนแถบเป็นสายเลือด…วันของพวกเรา วันของ ‘The Pazsion of Deva’ กำลังจะเป็นจริงแล้ว" แจจุงกล่าวด้วยดวงตาพราวระยับ ริมฝีปากสวยฉีกยิ้มอย่างมั่นใจ

"ดูแลตัวเองดีดี อย่าเมาจนแฮงค์ อย่ามัวแต่เที่ยวเตร่ ที่สำคัญอย่าตายซะก่อนละ..." คนหน้าหวานพูดด้วยวาจายียวน เรียกเสียงหัวเราะเล็กน้อยจากปากฮีซอลและชางมินได้เป็นอย่างดี ยกเว้นก็แต่ดงแฮที่ได้แต่ยิ้มกว้างส่งให้

.

.

.

มือเรียวสวยโบกมือลาชิมชางมินเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่ร่างบางจะปิดไฟห้องซ้อม สายตาพลันไปเห็นรอยตัวอักษรที่ผนัง ถึงแม้ว่าสีจะจางไปมากแล้วก็ตามแต่คิมแจจุงก็ยังอ่านมันออก ไม่สิ...ที่จริงแล้ว ร่างบางจดจำมันได้ขึ้นใจเลยต่างหาก

‘…Kim Jaejoong u r my Deva...’

ประโยคที่ปาร์ค ยูชอนเขียนมันขึ้นเล่นๆ

เจ้าตัวเคยรู้มัย ว่าที่เขียนเล่นๆน่ะ มันถูกใครบางคนเก็บเป็นเรื่องจริงจังซะแล้ว...

หยาดน้ำใสไหลอาบพวกแก้มขาวอย่างเชื่องช้า แม้เวลาจะผ่านไปนานข้ามปี เขาก็ไม่อาจลืม ช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดที่เคยมียูชอนอยู่เคียงข้าง ช่วงเวลาสำคัญของเขา ผ่านมาปีหนึ่งก็ยังไม่เจือจาง ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ

....ตั้งแต่เช้า คิมแจจุงวิ่งออกจากอพาเมนต์คับแคบของตน มุ่งหน้าไปยังร้านอินเตอร์เนตเพื่อเชค เวลาของสายการบินโตเกียว-โซล

...หัวใจเต้นรัวแรงเมื่อชะเง้อมองหาผู้คนที่หลั่งไหลออกจากสนามบิน…

.

.

.

.

ขาเพรียวก้าวเดินอย่างไร้จุดหมาย ผ่านท้องถนนที่มีรถผ่านขวักไขว่ มองเห็นสภาพสังคมในเมืองภายนอกดูสวยหรู แต่แท้จริงแล้วผู้คนต่างก็เข่นเขี้ยวใส่กันและกัน แต่ละคนต่างก็ชิงดีชิงเด่น มีแต่การแข่งขันเกิดขึ้น การใช้ความรุนแรงต่างก็กลายเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้นหากเห็นคนชกต่อยกันตามตรอกซอยเปลี่ยวก็กลายเป็นเรื่องชินชาได้อย่างง่ายดาย

…ถูกทิ้งจริงๆแล้วสินะ ... ...

...ความฝัน ทุกอย่าง...

จบไปตั้งแต่ปาร์คยูชอนออกจากชีวิตของเขาแล้ว ไม่ใช่หรือไง??

มือเรียวบางล้วงเข้าไปในกางเกงสแลคสีดำของตน ควักเอาเศษกระดาษยับยู่ยี่ขึ้นมาดู มือกำแน่นเหวี่ยงออกไปหมายจะทิ้ง แต่เศษกระดาษแผ่นนั้นก็ยังคงคาที่มืออยู่

…ไม่ยอมปล่อย...ทั้งที่ตัดใจแล้วแท้ๆ...

ริมฝีปากสวยหัวเราะอย่างข่มขื่น

ความฝันของชั้น...อยากให้นายได้เห็นมัน...

มือบางยัดเศษกระดาษยับยู่ยี่ไม่เหลือเค้าเดิมเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงอีกครั้ง สบถออกมาเบาๆ

"เรามันงี่เง่าของแท้เลยนะเนี่ย"

มือเล็กเรียวปาดน้ำตาทิ้ง เดินพาร่างอันห่อเหี่ยวของตนมายังร้านบาร์อันคุ้นเคย นึกสมเพชตัวเอง ทั้งที่บอกคนอื่นว่าอย่าดื่ม แต่ตนเองกลับกระหายอยากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ซะเอง ขาเรียวยาวพาตนเองมานั่งตรงเคาร์เตอร์ บริกรหนุ่มเอ่ยคำต้อนรับอย่างสุภาพ

.

.

.

น้ำเมาสีอำพันถูกยกมาเป็นแก้วที่สอง สีน้ำใสในแก้วบวกกับน้ำแข็งชวนให้ชุ่มช่ำใจช่างน่าลิ้มลอง ร่างบางไม่มีท่าทีมึนเมามากมาย จะมีก็แต่ริมฝีปากที่ถูกเคลือบด้วยน้ำ ยิ่งเพิ่มความยั่วเย้า ใบหน้าขาวเริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อชวนมอง แจจุงรู้ตัวดีว่าถ้าหากเขาเมามายหนักไปกว่านี้ก็คงไม่ดีแน่ จึงละเลียดชิมวอกก้ารสเข้มอย่างเชื่องช้า รอคอยให้เวลาผ่านพ้นไป

"ดื่มด้วยได้ไหมครับ?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างกาย แจจุงหันหน้าไปก็พบกับใบหน้าหล่อคมเข้ม ที่ตอนนี้ไม่รอคำอนุญาต เจ้าตัวถือวิสาสะนั่งลงข้างกายเขาเสียแล้ว

"ผม จองยุนโฮ ยินดีที่ได้รู้จัก"

จองยุนโฮ...อ๋อ ประธานบริษัทร้อยล้านนิเอง...ถึงว่า คุ้นหน้าคุ้นตาชะมัด

ร่างบางไม่ตอบอะไร ยกแก้วกระดกน้ำสีอำพัน ลิ้นแดงเลียขอบปากอย่างยั่วยวน นัยน์ตาสีดำสวยสบตากับร่างสูง ยิ้มหวานเรียกให้ใจของจองยุนโฮเต้นรัวแรงอย่างควบคุมไม่ได้

แจจุงลุกพลางจะก้าวเดิน แต่กลับโดนรั้งข้อมือไว้

"ดื่ม เป็นเพื่อนผมก่อน ผมเลี้ยงเอง"

สายตาคมเข้มสบตากับดวงตาสีนินอย่างมีความหมาย

.

.

"...ขอตัว...ไปเข้าห้องน้ำก่อน" คำพูดที่เริ่มสั้นห้วน แสดงอาการของคนเมาเล็กน้อย ขาเรียวก้าวลงจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างเชื่องช้า มือเรียวเปิดน้ำที่ก๊อกล้างเอาเหงื่อที่ชุ่มบนใบหน้าออก...ฉับพลันร่างกายก็รู้สึกได้ถึงคนที่เดินเข้ามาใกล้ เมื่อเงยใบหน้าหวานขึ้นมาก็พบว่าตนเองเสียท่าให้กับจองยุนโฮเสียแล้ว…

อ้อมแขนแกร่งขังตัวแจจุงไม่ให้ขยับออกไปไหน ริมฝีปากหยักกระซิบตรงใบหูเล็ก

"....ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย" มื่อใหญ่ด้านหลังลูบผ่านเนื้อผ้าอย่างไม่เกรงใจ

"บอกผมหน่อย..."ก้มใบหน้าหล่อเข้าหาความหวานหอมของซอกคอขาว จองยุนโฮแทบจะอดใจไม่ใหวที่จะลองชิมผิวเนื้อเนียนนุ่มกลิ้นยั่วยวนตรงหน้า แจจุงเห็นท่าทางกระหายอยากของคนตรงหน้า ก็ได้แต่ยิ้มกริ่ม ยกแขนขึ้นโอบรอบบ่ากว้าง

มือเรียวบางไล่ไปยังท้ายทอยรั้งให้ใบหน้าหล่อคมเข้ามาใกล้ ลมหายใจรวยรินเจือกลิ่นแอลกอฮอร์ ใบหน้าทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ

.

.

.

...ชั้นไม่อยาก....รอนายอีกแล้ว...