H E R O : [ in ] ,,,The Legend,,,

[Intro]

.
.
.

“ ‘…เวลาผ่านมานับหลายปีหลังจากที่หมู่ทวยเทพของสวรรค์แอสการ์ดที่ถือกำเนิดใหม่ได้ทำสัญญากับโลกของมนุษย์ว่าจะไม่ยื่นมือเข้ามาข้องเกี่ยวอีกต่อไป ผืนแผ่นดินทั้งเก้าได้รวมกันภายใต้รากของต้นอิกดราซิลอยู่เป็นมั่นคงสืบมา หลังภัยพิบัติที่เผาพลานแทบทุกสิ่งให้เริ่มต้นใหม่จากศุนย์...’”

“…ท่านยุนโฮ นี่ท่านฟังข้าอยู่ใหมน่ะ?” เสียงทุ้มนุ่มเริ่มขุ่นเข้มขึ้นมาแสดงถึงความหงุดหงิดของคนที่สู้อุตสาห์พร่ำพรรณนาเรื่องราวให้ฟังมาเกือบจะสองชั่วโมง แต่ผลที่ได้ตอบกลับอย่างไม่คุ้มค่าเลยคือการพล่อยหลับไปของอีกฝ่าย ก่อเกิดความหงุดหงิดตามประสาคนจู้จี้อย่างช่วยไม่ได้ สิ้นการลงโทษโดยใช้สันมือกระแทกลงบนหัว ร่างที่เผลอหลับก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหรอหราโผล่งตาขึ้นด้วยความตกใจ

“โอ๊ย!! อะไร!!”

“ข้า ถาม ว่า ท่าน ฟัง ข้า อยู่ รึ ไม่?” เสียงดุที่เค้นรอดไรฟันนั้นช่างน่าเกรงขามแต่กลับไม่สร้างความหวาดกลัวให้กับคนที่ถูกลงโทษเลยสักนิด

“โธเอ๊ย ข้าจำได้หมดแล้วละนา เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้ท่านมาย้ำอีกหรอก ท่านราชครู” คนเป็นลูกศิษย์พูดตอบออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย ทั้งที่ตอนนี้ก็ได้เวลาสมควรไปฝึกวิชาแล้ว เหตุผลใดกันที่เขาต้องมานั่งฟังตำนานเก่าคร่ำครึชวนง่วงแบบนี้ด้วย 

“งั้นถ้าท่านบอกคำทำนายได้ถูกต้องสมบูรณ์ ข้าก็จะหยุดเพียงเท่านี้” ราชครูชเวซีวอนเอ่ยคำขาด แต่สายไปแล้วเพราะร่างสูงสง่านั้นผลุดลุกจากที่นั่ง เรียวขายาววิ่งเร็วไปยังระเบียงสีขาวที่ทอดยาวด้วยความรวดเร็ว

“ท่านยุนโฮ!!”

ใบหน้าหล่อคมหันมาตามเสียงเรียก ผมสีดำสนิทยาวประบ่าไหวตามแรงลม เจ้าของชื่อส่งยิ้มกว้างให้กับผู้เป็นอาจารย์

“ของแค่นั้น คิดว่าข้าผู้นี้จะจำไม่ได้เหรอไง ซีวอน” แล้วแผ่นหลังที่คลุมด้วยชายผ้าสีดำคลิปด้วยสีแดงสดสลับทองนั่นก็ปลิวหายไปจากระดับสายตาทันที ชเวซีวอนคอตกพลางถอนหายใจออกมาในความเอาแต่ใจของผู้เป็นนาย

“เป็นไงบ้างซีวอน?” น้ำเสียงทรงพลังแต่ยังคงปะปนไว้ด้วยความอบอุ่นดังขึ้นมาทางด้านหลัง เจ้าของชื่อรีบหันไปเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ก้มหัวแสดงความเคารพทันที

“เจ้านั่นหนีไปอีกแล้วเหรอ” ถึงแม้ในคำพูดจะแฝงด้วยคำดุด่า แต่กระนั้นใบหน้าของชายสูงวัยยังคงมีรอยยิ้มประดับ

“ขอรับท่าน ท่านยุนโฮมักเป็นแบบนี้เสมอเมื่อเรียนเรื่องคำทำนาย นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว”

“ยังไม่เข้มแข็งพอสินะ ถึงฝีมือในเพลงดาบจะไม่เป็นรองใคร ...แต่จิตใจก็ยังคงไม่สามารถต้านทานแรงกดดันที่มากมายขนาดนั้นได้” กษัตริย์แห่งเมืองแกสไฮลม์เอ่ยออกมาเบาๆ พลางนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ลูกชายของตนเองเพิ่งจะลุกออกไป

“ข้ายังคงไม่เห็นด้วย ...ที่จะปล่อยให้ท่านยุนโฮเดินตามชะตาที่ลิขิตไว้ ข้าพูดตามตรง หากคนในคำทำนายนั้นเป็นข้า ข้าเองก็กลัว”

“เราทุกคนต่างก็กลัว ...ไม่เว้นข้า”

ร่างโปร่งของราชครูจับจ้องไปตามแผ่นหลังงามสง่าทั้งน่าเคารพและน่าเกรงขาม นายเหนือหัวที่เป็นเสาค้ำยันเมืองที่รุ่งเรืองนี้ก้าวเดินตรงไปยังขอบระเบียงสีขาวด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

“ซีวอน ดูนั่นสิ …เหล่าประชาชนของเราล้วนแล้วแต่มีความสุขทั้งนั้น ..แม้พวกเขาทุกคนต่างก็รู้ดีว่าในอนาคตอันใกล้นี้จะเกิดเหตุร้ายขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขายังคงดำเนินชีวิตอย่างเต็มที่ในทุกวัน เพราะเชื่อว่าพวกเราเหล่านักรบจะสามารถปกป้องพวกเขาเหล่านั้นได้ ...ท่านไม่คิดว่านี่มันเป็นเรื่องดีบ้างเหรอ”

คนที่เป็นผู้ปกครองบ้านเมืองทอดสายตาไปยังผืนแผ่นดินเบื้องล่างปราสาทของตน บ้านเมืองที่ผ่านกลียุคมามากมายจนกระทั้งในยุคแห่งสันติบัดนี้เจริญรุ่งเรือง บ้านแต่ละหลังเรียงรายเป็นระเบียบ ทั้งสวยงามและเปี่ยมไปด้วยความสุข...

“…ดีมากขอรับท่าน แต่ หากความสุขนี้ต้องสละด้วยอิสระของท่านยุนโฮ ...ข้ามิอาจเห็นด้วย...”

“ข้าเองก็ไม่อาจพูดปดได้ว่าข้าไม่คิดเหมือนท่าน ...แต่ในเมื่อชะตาได้ลิขิตไว้ ...ในฐานะผู้สืบสายเลือดของข้า ยูโนว์ยุนโฮจะต้องไม่หลีกหนี… ข้าเชื่อเช่นนั้น”

“ท่าน..”

“จงเตรียมตัวให้ดีเถิด ท่านราชครูชเวซีวอน เวลาแห่งคำทำนายใกล้เข้ามาแล้ว...”

.
.
.